تک بیتی، دوبیتی، رباعی های ناب
****
سربهم آورده دیدم ، برگهای غنچه را
اجتماع دوستان یکدلم آمد بیاد
صائب تبریزی
***
صحیفه ای که درآن شرح هجریارنویسم
زگریه شسته شود گرهزاربارنویسم
محتشم کاشانی
***
گرهمسفرعشق شدی،مردسفرباش
ورنه ره خود گیرویکی راهگذرباش
محمدعلی بهمنی
***
گفتی که برون کن غم من ازدل وخوشباش
آه این سخن سخت مرا چون رود ازدل
اهلی شیرازی
***
گفت من عاشقم اما دل دیوانه نداشت
طاقت سرزنش ازمردم فرزانه نداشت
هوسی داشت که درحلقۀ عشاق آید
ورنه دلدادگی عاشق دیوانه نداشت
صا د ق سرمد
***
یار و متاع حسن و من، جان چو کلاف بر کفم
او عجب از فروختن من خجل از خریدنش
پیش نظام ملک شه به که حدیث او برم
قصه ی دل ربودن و مهر ز من بریدنش
طرفه شیرازی
***
جانم فدای آن دم کز بعد انتظاری
بازآید آشنایی بنوازد آشنا را
مشتاق اصفهانی
***
به صد خواری چو دامنگیر آن گل می شود میلی
به خواری بر سرش پا می نهد، خواری و زاری بین
میلی ترک هروی
***
بیگانگان ز درد تو همراز هم شدند
هر کس که دیده است تو را با من آشناست
واعظ قزوینی
***
به یاد خال رخسار تو دادم هر دو عالم را
مرا گر حاصلی پیدا شود زین دانه خواهد شد
میرزا محمد نصرآبادی
***
ما خود از ضعف به کویش نتوانیم رسید
یاد ما گر نکند کس ز فراموشی نیست
فانی کشمیری
***
پا به دامان گرچه پیچیدیم همچون گردباد
دل به وادیها فتاد و سر به صحراها زدیم
لایق بلخی
***
گرچه دورم ز تو از همدمی سوختگان
گرم رخسار توام با نفس سرد هنوز
مقیم بخارایی
***
ز شرم کشتنم خوی بر گل عارض چه میآری
کسی زخم شهیدان را به آب گل نمیشوید
مظفر بیک تبریزی
***
مرا جان دادن آسانست در پای تو میترسم
که چون تن خاک گردد بوالهوس مشتی به سر ریزد
نزهتی دامغانی
***
شب گذشته به خود سرگذشت میگفتم
که موج گریه گذشت از سرم چهار انگشت
اظهری قهپایه ای
***
عمرها کوشید در آبادی ما روزگار
آخر این ویرانه را تعمیر نتوانست کرد
باقر شیرازی
***
شاعر نیم و شعر ندانم که چه باشد