تک بیتی دو بیتی رباعی های ناب
فــریـاد ز بـد بـازی دوری کـه بـرافـشـانـد
ایــن عــرصــه ی شـطـرنـج فـرو چـیـده ی مـا را- وحشی
***
روز مــن شــب شـد و آن مـاه بـه راهـی نـگـذشـت
این چه عمریست که سالی شد و ماهی نگذشت؟- هلالی جغتایی
***
مـگـویـیـدش حدیث کوه درد من که میترسم
چو گویید این سخن ناگه برآن خاطر گران آید- وحشی
***
از حـال چـه مـی جـوئـی و از قـال چه پرسی
مـسـتـیـم و خـرابیم و ندانیم چه حال است- شاه نعمت الله ولی
***
واعــظــا در گـذر از قـافـلـه ی مـن کـه مـتـاع
هـمـه گـوش اسـت ولـی نذر خموشان دارم- هلالی جغتایی
***
بـه شـهـر عـشـق بـنـازم کـه سـاکـنانش را
تــمــام عـمـر بـه عـجـز و نـیـاز مـی گـذرد- عرفی شیرازی
***
نـمـی دانـم چه امیدم به آن لب هاست، می دانم
کـه دارد خـنـده بـر امـید من، لب های میگونش
به تیر غمزه اش نازم که صد جا بشکند در دل
بـه دسـت مـعـجـز عـیـسـی اگـر آرنـد بـیـرونـش- عرفی
***
تــا جــدا مــانــدهام از روی تـو هـرگـز گـفـتـی
کان جگر خسته ی دل سوخته حالش چونست
رحــمـتـی کـن کـه ز شـور شـکـرت خـواجـو را
سـیـنـه آتـشـکـده و دیـده ز غـم جیحونست – خواجو کرمانی
***
بـا تـو شـطـرنـج هوس چیدن و بودن ز غرور
ایــمــن از مــغــلـطـهـای تـو غـلـط بـود غـلـط - محتشم کاشانی
***
من از خوبان بسی غمهای مشکل دیدهام لیکن
غـم هـجـران بـود مـشـکـلتـریـن جـمله مشکلها
ز تــوفــان ســرشــک خـود بـه گـردابـی گـرفـتـارم
کــه عـمـر نـوح اگـر یـابـم نـبـیـنـم روی سـاحـلهـا- هلالی جغتایی
***
شـهـیـد خـنـده زخـمـم که تیغ همدم اوست
کـبـاب گـلـشن داغم که شعله شبنم اوست
شــکــار نــاز غــزالـیسـت، نـاتـوان دل مـن
کـه رنـگ دهـر بـه فـتـراک بـسـته ی رم اوست – بیدل دهلوی
***
ز چـشـمـش مـسـتـی دنـبـالهداری قسمت من شد
کـه شـد نـومـیـد صـبـح مـحـشـر از بـیداری هوشم- صائب تبریزی
***
کــی در قــفــس و دام هــوا و هــوس افــتــم
آن شعله نیام من که به هر خار و خس افتم
در قــطــرهام انــداز مــحـیـطـسـت پـر افـشـان
حـیـف اسـت کـز افـسـون گـهـر در قـفس افتم- بیدل دهلوی
***
گـفـتـم ندهم دل به تو چون روی تو بینم
چـون غـمـزه ی تو عربدهساز است چه تدبیر-عطار
***
بــالــابــلــنــد عــشـوه گـر نـقـش بـاز مـن
کـــوتـــاه کـــرد قـــصـــه زهــد دراز مــن
دیـدی دلـا کـه آخـر پیری و زهد و علم
بـا مـن چـه کـرد دیـده مـعـشـوقه باز من - حافظ
***
آه از سـتـمـکـشـی کـه دریـن صـیـدگـاه وهـم
عـمـری بـه خـود تـنـیـد ونـفـهـمید دام اوست - بیدل
***
نـشـانـم پـیـش تـیـرش کـاش تـیرش بر نشان آید
کـه پـیـشـم از پـی تـیـر خـود آن ابـرو کـمان آید- وحشی
***
دوریام زان آسـتـان دیـوانـه کـرد امـا چـه سود
آنـقـدر خـاکـیکـه افـشـانـم بـه سـر صحرا نداشت
چــون نـفـس بـیـدل نـفـسـهـا در تـردد سـوخـتـم
گــوشــه ی دل جــای راحــت بـود امـا جـا نـداشـت- بیدل دهلوی
***
شاعر نیم و شعر ندانم که چه باشد