تک بیتی دو بیتی رباعی های ناب
***
مــیــکـرد در کـرشـمـه بـه ابـرو اشـارتـی
یـعـنـی گـمـان مبر که کشد کس کمان ما- خواجوی کرمانی
***
اول بــــه وفـــا مـــی وصـــالـــم در داد
چون مست شدم جام جفا را سرداد
پـــر آب دو دیـــده و پـــر از آتــش دل
خــاک ره او شــدم بــه بــادم بــرداد- حافظ
***
هــزار جــان مــقــدس فــدای تــیـغ تـو بـاد
کـه در گـشـایـش دلـهـا عـجـب دمی دارد!- صائب
***
از غـم خـود بـپـرس کـو بـا دل مـا چـه مـی کند
این هم اگر چه شکوه شحنه به شاه کردنست- شهریار
***
چـه قـیـامـت اسـت یـارب بـه جـهان بینیازی
کـه ز غـیـب تـا شـهـادت هـمه جا گدا نشسته
چـه نـهـان، چـه آشـکـارا نبری خیال وحدت
کـه زدیـده تـا دل ایـنـجـا همه ما سوا نشسته- بیدل دهلوی
***
ای دل نـگـفـتـمـت کـه مـرو در هـوای دل
طـــاووس را چــه غــم ز هــواداری ذبــاب- خواجوی کرمانی
***
گـر هـمـچـو مـن افـتاده ی این دام شوی
ای بـس کـه خـراب بـاده و جام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم
بــا مـا مـنـشـیـن وگـرنـه بـدنـام شـوی- حافظ
***
بـه عـالـمـی کـه در او دشـمـنـی بـه جـان بـخـرنـد
عــجــب مــدار اگــر عـاشـقـی گـنـاه مـن اسـت- شهریار
***
اشـــک مـــن و تــوقــع گــلــگــونــه ی اثــر؟
طـفـل یـتـیـم را بـه گـلـسـتان که میبرد؟
جـز مـن که باغ خویشتن از خانه کردهام
در نـوبـهـار سـر بـه گـریـبـان کـه مـیبـرد؟- صائب تبریزی
***
چـو عـدو زنـد دو زانو نخوری فریب عجزش
کـه بـه قـصد جان تفنگی به سر دو پا نشسته- بیدل
***
آه از این حرص جنون جولان که از سعی امل
خــاک دنــیــا بــرده و بــر فــرق عــقـبـا ریـخـتـه- بیدل
***
دلـم امـیـد فـراوان به وصل روی تو داشت
ولــی اجــل بـه ره عـمـر رهـزن امـل اسـت - حافظ
***
گــرد بــازارچــه ی عــشــق بـگـردم، کـه در او
عــافـیـت سـیـنـه فـروش و بـلـا دشـنـه گـر اسـت- عرفی
***
بــس دام کــه در راه تــو آهــو بـره کـردنـد
در دام نــرفــتــی و کــس از دام نـرسـتـت- اوحدی
***
دگـــر قـــمـــار مـــحـــبـــت نـــمــی بــرد دل مــن
کـه دسـت بـردی از ایـن بـخـت بـدبـیارم نیست- شهریار
***
از چـرخ بـه هـر گـونـه همیدار امید
وز گـردش روزگـار مـیلـرز چـو بید
گـفـتـی کـه پـس از سـیاه رنگی نبود
پس موی سیاه من چرا گشت سفید- حافظ
***
هـر سـر مـویـم کـلـیـمـی لـن تـرانـی بـشـنـو اسـت
بـاز گـو، بـگـشای لب، این جا ادب درکار نیست- عرفی شیرازی
***
شاعر نیم و شعر ندانم که چه باشد