تک بیتی، دوبیتی، رباعی های ناب
***
گر پا نهم بر سر دیوانگی چون گردباد
آسمانها تخته مشق جنون خواهد شدن
سیدای نسفی
***
الفت میان من و غمهای عشق تو
جایی رسیده است که من هیچ کاره ام
میرزا صالح
***
ز سوز عشق سرگرم آنچنانم کز پس مردن
اگر بر تربت من آب ریزی دود برخیزد
میرزا محمد نصرآبادی
***
صبحدم چون کله بندد آه دود آسای من
چون شفق در خون نشیند چشم شب پیمای من
سیف الدین اسفرنگی
***
سحری پیش توشب کردم وافسوس کزان پس
روزها رفت که بی روی توشب شد سحرمن
ابولقاسم حالت
***
افسوس که شد دیده ام سپید
درراه عزیزان به انتظار
سنا
***
گفتم فراق رویت،ازغصه کرد پیرم
گفتا کسی بگیتی،دایم جوان نماند
ابولقاسم حالت
***
ای طبیب تن بتو بیماردل راکارنیست
دردهجران رادوائی جزوصال یارنیست
نظام وفا
***
من درخمارمانده ازآن چشم نیم مست
وزدل قراررفته ازآن زلف بیقرار
خواجوی کرمانی
***
کسیکه باسخن عشق آشنا باشد
شناسد ازهمه ره بانگ آشنای مرا
صادق سرمد
***
دل که وقتی جلوه گاه عشق بود
جایگاه اضطرابی شد مرا
امیری فیروزکوهی
***
دیروزدلم بی توگرفتاربلا بود
فردای من ای کاش چودیروزنگردد
ابوالحسن ورزی
***
زین باغ نیست مشت خسی هم ازآن ما
ای کاش بود درقفسی آشیان ما
امیری فیروزکوهی
***
آن دم که به معشوق توانیم رسید
خود لحظه ی مرگ است وعجب لحظه ی نابی
مهدی سهیلی
***
من زارودل غمزده هم زارترازمن
درعشق توکس نیست گرفتارترازمن
اهلی شیرازی
***
همه کس درد دل خود به طبیبان گفتند
قصۀ درد دل ماست که ناگفتنی است
اهلی شیرازی
***
جان به لب،ازضعف نتواندرسید
ما به زورناتوانی زنده ایم
غنی کشمیری
***
گرفتارم بدام عشق زیباروی بدخوئی
که نتوان گفت دربالای چشمش هست ابروئی
خوشدل تهرانی
***
آنچه با من به زندگی کرده است
مرگ من می کند پشیمانش
عارف قزوینی
***
آشنایی حلقه بر در می زند
کیست تا بیرون کند بیگانه را
نشاط اصفهانی
***
ازدیده برون رفت وز رخسار گذر کرد
گفتم که مگر به کند این کار بترکرد
مسعود سعد سلمان
***
بامیدی نشستم شکوه خود را بدل گفتم
همی خندید بمن ، اینهم مرا دیوانه میداند
ابوالقاسم لاهوتی
***
شاعر نیم و شعر ندانم که چه باشد