تک بیتی، دوبیتی، رباعی های ناب
***
به هر گام از جنون عشق روید بید مجنونی
چو من دیوانه وش در کوه و هامون به رقص آیم
طالب آملی
***
بتى زد راه ايمانم كه يك تار سر زلفش
ملك را موكشان در حلقه ى زنّار مىآرد
جعفری لاهوری
***
در خَمِ زلف تو آويخت دل و شانه به هم
تا چه سازند ببينيم دو ديوانه به هم
تا چه مستى به سر باده كشان باز آرد
لب ميگون تو شد با لب پيمانه به هم
بهار شروانی
***
ز مرده کودک بیدل چنان نمی ترسند
که من ز دیدن این زندگان هراسانم
ادایی یزدی
***
تو فال راحت ما گیر گر پریشانی
من اعتماد ندارم به استخارۀ خویش
طالب آملی
***
از سنگ کودکان بتراشید لوح من
کاین خار خار از سر من وا نمی شود
صائب تبریزی
***
ما طفل مکتبیم و بود گریه درس ما
ای دل بکوش تا سبق خود روان کنی
ابولقاسم فندرسکی
***
در انتظارت ای ثمر دل شکوفه وار
چشمم سفید گشت و تو در دیده بوده ای
میرزا محمد سعید قمی
***
به جرم اینکه دمی در جهان گشودم چشم
تنم به تیر مشبک شده است چون بادام
علی نقی مازندرانی
***
گاهی پی دلسوزیم ای شعله برون آی
در خرمن ما سوختگان مشت خسی هست
نصیرای تویسرکانی
***
سیل اشک از دیده من پر به غوغا میرود
خوش تماشاییست دریا به دریا میرود
عشرتی گیلانی
***
حباب آسا همی خواهم که دریا بسترم باشد
به شرط آنکه دریا زاده چشم ترم باشد
قاضی اسد کاشی
***
ور بشنوم ز پشت سر آواز دلکشت
پس پس چنان روم که ز آغاز بگذرم
رکنای کاشانی
***
تیغ او پیش از اجل میسازدم از غم خلاص
راه پل دور است میباید مرا بر آب زد
سلیم طهرانی
***
رفتی و خموشم که در آغاز مصیبت
ماتمزده یک چند به شیون نبرد راه
علی نقی کمره ای
***
از پی دل نرفته ای، دل به کسی نداده ای
سیلی غم نخورده ای، میشنوی حکایتی
علی نقی کمره ای
***
دی صبا خاک سر کوی تو قسمت میکرد
مو به مویم بر او دست تمنا برداشت
زکی همدانی
***
پیچشی در کفنی خواهم و کنج لحدی
غربتم کارگر افتاد شهیدان مددی
نادم لاهیجی
***
بسیار در این کهنه سرا معرکه دیدیم
بازیچه اطفال تماشای دگر داشت
نادم لاهیجی
***
شاعر نیم و شعر ندانم که چه باشد